نوشته: امیررضا قویدل، کارشناس فناوری اطلاعات
منبع: روزنامه همشهری


کاربران اینترنت در ایران اخیرا هنگام تمدید اشتراک خود متوجه شده.اند که علاوه بر گزینه‏های قبلی در انتخاب میزان سرعت و پهنای باند دو گزینه جدید هم.. اضافه شده است که شامل اشتراک شبکه ملی داخل کشور با سرعت‏های 512و 1024کیلوبیت بر ثانیه است. همانطور که قبلا مسئولان امر خبر داده بودند، شبکه ملی اطلاعات یا همان اینترنت ملی به جایی رسیده است که برای کاربران حقیقی معمولی نیز آماده ارائه شده است.

در نیمه دوم دهه 70 شمسی روزنامه همشهری شبکه محدود اینترانتی را برای عموم به صورت رایگان ارائه می‏داد که از طریق برقراری ارتباط دایل.آپ با سرعت کمتر از 56کیلوبیت بر ثانیه این امکان را داشتیم تا علاوه بر مرور مطالب روزنامه در قالب صفحات html بتوانیم از طریق بخش پیوندها به سایت اینترنتی دو شرکت داخلی نیز متصل شویم. البته این دسترسی بسیار محدود بود؛ به.طوری که سایت یکی از این دو شرکت از نظر مطالب با تاخیر نسبت به نسخه اینترنتی خود به روز می‏شد و سایت شرکت دوم دقیقا همان نسخه اینترنتی آن بود. در واقع در آن شبکه اینترانت روزنامه همشهری، دسترسی به همه سایت.های اینترنتی بسته شده بود و فقط دسترسی به سایت دو شرکت فراهم بود. حالا وجه تفاوت میان شبکه ملی اطلاعات و اینترانت محدود روزنامه همشهری در دهه 70 چیست؟


حفظ امنیت شبکه در پله نخست

مدتی قبل علی حکیم.جوادی، رئیس سازمان فناوری اطلاعات. با اشاره به ضرورت حفظ امنیت در هر شبکه تأکید کرد: مهم.ترین وجه این شبکه سراسری طراحی مدل کسب و کار آن بر پایه حفظ امنیت است.

صرفه‏جویی در هزینه و وقت

براساس توضیحات ارائه شده از سوی مسئولان وزارت فناوری اطلاعات و ارتباطات، شبکه ملی اطلاعات در واقع شبکه‏ای است سراسری که این فرصت را به مردم می‏دهد تا با اتصال به آن از خدمات با کیفیت دولت الکترونیک برای صرفه‏جویی در وقت و هزینه خود بهره ببرند. علاوه بر آن مردم این فرصت را خواهند داشت تا از طریق این شبکه از فضای اینترنت پاک استفاده کنند تا از خطراتی چون انتقال ویروس، هک شدن و از دست دادن اطلاعات شخصی و کاری خود و همچنین سوء.استفاده‏های رایج در اینترنت دور بمانند.

براساس مصوبه هیأت دولت عزم براین است که بیشترین خدمات عمومی به صورت الکترونیک به مردم ارائه شود تا صرفه‏جویی بسیار خوبی در منابع محدود کشور ایجاد شود؛ چرا که تجربه‏های موفقی چون ارائه خدمات الکترونیک مثلا در حوزه بانکداری با استقبال و رضایت قابل توجهی از سوی مردم روبه.رو شده است؛ زیرا علاوه بر سهولت، از صرف هزینه و وقت زیاد جلوگیری می.کند. بنابراین شبکه. سراسری اطلاعات که این قدرت را دارد تا با پهنای باند وسیع خدمات الکترونیک به مردم ارائه دهد بهترین بستر برای این منظور است. به‏خصوص اینکه به.دلیل ذات این شبکه سراسری که فقط از نظر جغرافیایی در سطح کشورمان ارائه می.شود بالطبع از امنیت بالاتری.برخوردار است.

راه درست و روش درست‏تر!

به.نظر می‏رسد چنین اتفاقی بسیار نیکوست البته این نیکویی برای بخشی از کارشناسان حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات مبهم است. آنها معتقدند که اصل تصمیم‏گیری برای احداث شبکه سراسری داخلی آن هم با امکان ارائه پهنای باند وسیع به صورت عمومی بسیار تحسین‏برانگیز است اما غیر از امکان محدود کردن تمامی سایت.های اینترنتی به غیر از در دسترس قرار دادن تعداد محدودی آدرس.های خاص، نکته‏ای که برای این خدمات الکترونیک آن هم با تأکید بر حفظ امنیت و سرعت بالا به.نظر می‏رسد این است که آیا وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات نمی‏توانست با کسری از هزینه و زمان در نظر گرفته شده و با انرژی کمتری نسبت به بالابردن امنیت درگاه‏های متصل به اینترنت سازمان‏های دولتی اقدام.کند تا همچون سایر کشورهای پیشرفته در این حوزه، خدمات دولت الکترونیک بر بستر اینترنت آن هم با حفظ امنیت بالا ارائه شود؟

همچنین نمی‏شد به جای امکان برقراری جابه‏جایی اطلاعات با پهنای باند وسیع در شبکه‏ ملی اطلاعات که نیاز به ایجاد بستری جدید برای این منظور است، اقدام به بالابردن سرعت اینترنت کاربران داخلی کند تا ضمن ایجاد امنیت بالا مردم سریع.تر بتوانند از خدمات دولت الکترونیک استفاده کنند؟ حتی این امکان نیز وجود دارد تا با تبدیل کردن ایران به یک هاب منطقه‏ای از انتقال ترافیک نقل و انتقال داده‏ها در خطوط آن سوی مرزها برای جلوگیری از صرف هزینه اضافه، جلوگیری کرد. به علاوه ده‏ها راه دیگر همچون اقدام به ایجاد پایگاه‏های ذخیره اطلاعات داخلی. گذشته از این موارد به راستی کدام متخصص است که ادعا کند امنیت شبکه ملی اطلاعات بالاتر از شبکه اینترنت جهانی خواهد بود. آیا کسی ضمانت می.کند؟