حافظه اصلي سيستم (RAM) يكي از مهم*ترين بخش*هاي كامپيوتر است كه معمولاً توجه كمي به آن مي*شود. پردازنده**هاي امروزي بسيار سريع*تر از حافظه*ها هستند و معمولاً براي دسترسي به اطلاعات ذخيره شده در حافظه بايد زماني را در انتظار بمانند.

[براي ديدن لينکها و تصاوير بايد عضو سايت و يا كاربر-VIP باشيد براي عضويت در سايت اينجا کليک کنيد]
  • و در صورتي که شما عضو سايت هستيد و لينكها مخفي هستند
    براي ديدن لينکها و تصاوير بايد عضو سايت و يا كاربر-VIP باشيد]


    حافظه اصلي سيستم (RAM) يكي از مهم*ترين بخش*هاي كامپيوتر است كه معمولاً توجه كمي به آن مي*شود. پردازنده**هاي امروزي بسيار سريع*تر از حافظه*ها هستند و معمولاً براي دسترسي به اطلاعات ذخيره شده در حافظه بايد زماني را در انتظار بمانند.

    در چنين مواقعي پردازنده در وضعيت بيكاري قرار مي*گيرد و هيچ*گونه كاري انجام نمي*دهد (البته در عمل هيچ*گاه اتفاق نمي*افتد). اين موضوع سبب شده تا حافظه شبيه به يك گلوگاه شود و كارايي سيستم را تا حد زيادي محدود كند. بنابراين اگر بخواهيد كارايي پردازنده سيستم محدود نشود بايد حافظه**اي سريع*تر از پردازنده داشته باشيد.

    Dual Channel روشي است كه سرعت ارتباطي بين كنترلركننده حافظه و حافظه را دو برابر مي*كند و موجب بهبود كارايي سيستم مي*شود. ما در اين مقاله هر آنچه كه لازم است در مورد فناوري Dual Channel بدانيد را شرح خواهيم داد. چگونه كار مي*كند؟ چگونه بايد پيكربندي كرد؟ و چگونگي محاسبه سرعت انتقال اطلاعات و... .

    اجازه دهيد قبل از آن*كه به بررسي نحوه عملكرد حافظه*هاي Dual Channel بپردازيم، در مورد نحوه ارتباط حافظه با سيستم توضيحاتي را ارائه دهيم. حافظه توسط مدارهايي كه كنترلر حافظه ناميده مي*شوند كنترل مي*شود.

    اين مدارها به*طور كلي در سيستم*هاي مبتني بر پردازنده*هاي اينتل در چيپ*ست پل شمالي و در سيستم*هاي مبتني بر پردازنده*هاي K8 شركت AMD در درون پردازنده قرار دارد. لازم به ذكر است كه اين كنترلر در پردازنده*هاي سري K7 (به*عنوان مثال پردازنده*هاي سري Athlon XP) در چيپ*ست پل شمالي قرار داشت.

    حافظه به واسطه يك سري از سيم*ها به كنترلر حافظه متصل است. اين سيم*ها به سه گروه مختلف تقسيم مي*شوند: داده، آدرس و كنترل. سيم*هاي مربوط به باس داده، داده*هاي خواندن و نوشتن را انتقال خواهند داد. در وضعيت خواندن، داده*ها را از حافظه به كنترلر حافظه و سپس به پردازنده انتقال مي*دهند و در وضعيت نوشتن، داده*ها را از پردازنده به كنترلر حافظه و سپس به حافظه انتقال مي*دهند.

    سيم*هاي مربوط به باس آدرس، مشخص مي*كنند كه داده*ها در كدام قسمت حافظه بايد نوشته شود و يا از كدام قسمت حافظه بايد خوانده شود. سيم*هاي كنترل، فرمان*ها را به ماژول حافظه ارسال مي*كنند و مشخص مي*كنند كه اين داده*ها چه نوع عملكردي را انجام دهند.

    به*عنوان مثال تعيين مي*كنند كه داده*ها مربوط به عمليات خواندن يا نوشتن (ذخيره*كردن) هستند. در باس كنترل، سيم*هاي مهم ديگري نيز رايج هستند كه مربوط به فركانس حافظه مي*شوند.

    شكل روبه*رو به*طور مختصر تمامي موارد ذكر شده از جمله نحوه انتقال اطلاعات در يك سيستم مبتني بر اينتل را نمايش مي*دهد. در پردازنده*هاي شركت AMD كنترلر حافظه درون پردازنده قرار دارد و بنابراين باس حافظه بدون هيچ*گونه واسطه*اي مستقيماً به پردازنده متصل است. (تصوير يک)

    سرعت حافظه (فركانس حافظه)، حداكثر ميزان حافظه پشتيباني شده و نوع حافظه (DDR2 ،DDR و DDR3) توسط چيپ*ست در سيستم*هاي مبتني بر پردازنده*هاي اينتل و در سيستم*هاي مبتني بر پردازنده*هاي K8 شركت AMD، توسط پردازنده مشخص مي*شود.

    به*عنوان مثال سيستم*هاي مبتني بر پردازنده*هاي اينتل به دليل آن*كه چيپ*ست مادربورد تعيين كننده نوع حافظه است، قادر به پشتيباني از حافظه*هاي DDR3 هستند، در حالي*كه سيستم*هاي مبتني بر پردازنده*هاي AM2 شركت AMD از آنجا كه كنترلر حافظه درون آن*ها نمي*تواند حافظه*هاي DDR3 را شناسايي كند، در حال حاضر قادر به پشتيباني از اين حافظه*ها نيستند.

    كنترلر حافظه تنها مي*تواند يك فركانس توليد كند. بنابراين اگر روي سيستمي كه داراي كنترلر حافظه با فركانس 667 مگاهرتز (2×333 مگاهرتز) است حافظه DDR2 800 مگاهرتزي قرار گيرد تنها با فركانس 667 مگاهرتز عمل خواهد كرد. معمولاً اين محدوديت كنترلر حافظه تنها در سيستم*هاي مبتني بر پردازنده*هاي اينتل مشاهده مي*شود.

    به*طوري*كه پردازنده شركت AMD قادر به پشتيباني از حافظه*هاي DDR2 800 (پردازنده*هاي مبتني بر سوكت AM2) يا حداكثر حافظه*هاي DDR2 1066 (پردازنده*هاي مبتني بر سوكت +Phenom AM2) هستند. موضوع جالب توجه ديگر مربوط به حداكثر ميزان حافظه*ا*ی است كه سيستم مي*تواند تشخيص دهد.

    بيشتر پردازنده*هاي اينتل داراي باس آدرس حافظه 32 يا 36 بيتي هستند (منظور باس آدرس درون باس خارجي پردازنده FSB است). اين موضوع سبب مي*شود تا پردازنده به ترتيب *قادر به تشخيص حداكثر 4 (32ّ2) و 64 گيگابايت (36ّ2) حافظه باشد، اما از آنجا كه كنترلر حافظه دسترسي به حافظه را تعيين مي*كند (نه مستقيماً پردازنده) اين موضوع موجب محدوديت حداكثر ميزان حافظه مورد پشتيباني مي*شود.

    به*عنوان مثال چيپ*ست*هاي سري P35 و G33 شركت اينتل مي*توانند حداكثر از هشت گيگابايت حافظه (دو گيگابايت در هر سوكت حافظه) پشتيباني كنند. سازندگان مادربوردها ممكن است براي كاهش هزينه ساخت و توليد مادربوردهاي ارزان*قيمت*تر مادربوردهاي تنها با دو سوكت حافظه توليد كنند. اين موضوع موجب مي*شود تا مادربوردهاي مبتني بر اين چيپ*ست*ها به جاي هشت گيگابايت تنها از چهار گيگابايت حافظه (دو گيگابايت در هر درگاه حافظه و جمعاً چهار گيگابايت) پشتيباني كنند.

    به دليل اين*كه همه انواع ماژول*هاي حافظه قابل دسترس امروزي 64 بيتي هستند، بنابراين عرض باس حافظه 64 بيت است. فناوري Dual Channel در حقيقت به اين بخش از معماري حافظه توجه كرده است و باس حافظه را از 64 بيت به 128 بيت افزايش داده است.


    موضوعات مشابه: