ده فرمان کانگ فو در سلسله ی (منیگ) در اوایل قرن شانزدهم توسط (چوئید) به رشته تحریر درآمده است. این فرامین اصول اخلاقی و روحی در کونگ فو را تشکیل میداده است و طی سالیان طولانی این فرامین در دستور کار کونگ فو کاران چین قرار داشته است

فرمان اول: هنرجو بایستی بدون انقطاع تمرین کند

فرمان دوم: رزم بایستی فقط برای دفاع از خود به طور مشروح استفاده شود

فرمان سوم: تمام استادان و بزرگسالان باید مورد ملاحظه و احترام قرار گیرند

فرمان چهارم: هنر جو بایستی در طول زندگی با هم دوره ای های خود دوست و مهربان باشد

فرمان پنجم: کونگ فو کار در هنگام مسافرت بایستی از خود نمایی و نشان

دادن قدرت خود به مردم عامی خود داری کند به طوری که حتی از مبارزه دوری کند

فرمان ششم: کونگ فو کار نباید پرخاشگر و اهل منازعه باشد

فرمان هفتم: از خوردن شراب و گوشت پرهیز کند

فرمان هشتم: افراط در تمایلات جنسی جایز نیست

فرمان نهم: کونگ فو کار نبایستی عجولانه به هر کسی فنون خود را بیاموزد زیرا ممکن است باعث اذیت دیگران شود

فرمان دهم: کونگ فو کار بایستی از نقش تهاجم و حرص و اعمال تهدید آمیز دوری کند