[براي ديدن لينکها و تصاوير بايد عضو سايت و يا كاربر-VIP باشيد براي عضويت در سايت اينجا کليک کنيد]
  • و در صورتي که شما عضو سايت هستيد و لينكها مخفي هستند
    براي ديدن لينکها و تصاوير بايد عضو سايت و يا كاربر-VIP باشيد]

    اخترشناسان شواهدی دال بر وجود ستاره.ای 200 بار سنگین.تر از خورشید پیدا کرده.اند. ابرنواختری که از انفجار این ستاره ایجاد شده، 30 ماه است بدون افت درخشندگی، عناصر مختلف جدول تناوبی را تولید می.کند.
    اخترشناسان توانسته.اند انفجار دیوانه.وار ستاره.ای را مشاهده کنند که به احتمال بسیار زیاد، سنگین.ترین ستاره دیده.شده است. به نظر می.رسد این انفجار ابرنواختری که ماه.هاست ادامه دارد، بیش از 50 برابر جرم خورشید (ده به توان 32 کیلوگرم، یکصد.هزار میلیارد میلیارد میلیارد کیلوگرم) مواد مختلف تولید کرده باشد. این مواد درنهایت در تشکیل منظومه.های ستاره.ای مانند منظومه شمسی خودمان استفاده خواهند شد.
    به گزارش نیچر، این انفجار که SN2007bi نامیده شده، در برنامه نقشه.برداری دیجیتالی تلسکوپ 5متری پالومار برای جستجوی ابرنواخترها کشف شد. نخستین درخشش این انفجار در 19 فروردین 1386 دیده شد، اما برخلاف اغلب ابرنواخترها که پس از چندهفته کم.نورتر می.شوند، درخشندگی این ابرنواختر برای ماه.ها ثابت ماند.
    همین موضوع، اخترشناسان را وادار کرد از بزرگ.ترین تلسکوپ.های زمین (تلسکوپ.های 10 متری کک در موناکی، هاوایی و رصدخانه پارانال در شیلی) برای بررسی این ابرنواختر استفاده کنند. نتایج تحقیقات دو و نیم ساله پژوهشگران که هفته گذشته در مجله نیچر منتشر شد؛ نشان می.دهد این ابرنواختر حاصل انفجار ستاره.ای با حداقل جرم اولیه 200 برابر خورشید است. اخترشناسان پیش از این توانسته بودند وجود چنین ابرنواختری را که ابرنواختر زوج-ناپایداری نامیده می.شود، پیش.بینی کنند؛ اما تاکنون چنین چیزی را ندیده بودند.
    در این انفجار، مقادیر بسیار زیادی (چند برابر سنگینی خورشید) ایزوتوپ رادیواکتیو نیکل 56 در کنار عناصر سبک.تری مانند کربن و سیلیکون تولید شده که احتمالا واپاشی نیکل رادیواکتیو، عامل درخشش ثابت این ابرنواختر برای چند ماه است.
    پیش از این، اغلب اخترشناسان معتقد بودند که ستاره.ای سنگین.تر از 150 برابر خورشید نمی.تواند وجود داشته باشد؛ زیرا هرقدر ستاره بزرگ.تر شود، بادهای ستاره.ای شدیدتری تولید می.کند که جرم اضافی را از ستاره دور می.کند. نقشه.برداری.های دیجیتالی که تاکنون از ستارگان کهکشان راه.شیری و کهکشان.های اطراف انجام شده بود، این فرضیه را تایید می.کرد.
    ستارگان کهکشان راه.شیری اغلب از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده.اند؛ اما چند درصدی عناصر سنگین.تر را نیز می.توان درون آنها پیدا کرد. این درحالی است که محاسبات نشان می.دهند سنگین.ترین ستارگان عالم یا فاقد عناصر سنگین هستند یا درصد آنها فوق.العاده اندک است. به همین دلیل است که می.توانند بسیار بزرگ و سنگین شوند و درنهایت در انفجار ابرنواختری زوج-ناپایدار، آتش.بازی بزرگی در کهکشان راه بیاندازند.
    انفجار ابرنواختری زمانی اتفاق می.افتد که سوخت گداخت هسته.ای ستاره به پایان رسیده باشد. ستارگانی که سنگین.تر از 1.4 برابر خورشید باشند، به مرور عنصرهای سنگین.تری را درون هسته تولید می..کنند. فوتون.های (پرتوهای الکترومغناطیس) آزادشده در این فرآیند آن.قدر پرانرژی هستند که می.توانند با فشار آوردن به ذرات ماده، نیروی گرانش را خنثی کنند و ستاره را پایدار نگاه دارند. اما وقتی فرآیند هم.جوشی هسته.ای پایان یابد، گرانش غلبه می.کند و ستاره را به.شدت فشرده می.سازد. در اثر این فشردگی، دما به شدت بالا می.رود و ستاره منفجر می.شود. این انفجار که جزو پرانرژی.ترین رویدادهای عالم طبقه.بندی می.شود، انفجار ابرنواختری نام دارد و سبب می.شود تمام عنصرهای جدول تناوبی، بخصوص عنصرهای سنگین.تر از آهن که در شرایط عادی تولید نمی.شوند، تشکیل شوند.





    موضوعات مشابه: